กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ใจของจางเสี่ยวเป่ยเบิกบานเป็นพิเศษ คืนนี้เขาได้ไปดื่มสังสรรค์กับเพื่อนร่วมงานชายคนใหม่จากบริษัท ทั้งคู่เดินทอดน่องรับลมเย็นในยามค่ำคืน เพื่อนร่วมงานชายอาสาจะไปส่งจางเสี่ยวเป่ยถึงบ้าน แต่นางเลือกให้เขาจอดรถที่ระยะ 200 เมตรจากหน้าทางเข้าชุมชน “ส่งข้าถึงตรงนี้ก็พอ พรุ่งนี้เจอกันนะ”
เพื่อนร่วมงานชายผู้นั้นถามด้วยความอยากรู้ “ไม่ต้องให้ส่งถึงหน้าบ้านจริงๆ หรือ”
“ข้าอยากเก็บความลึกลับไว้บ้างน่ะ”
เพื่อนร่วมงานชายยิ้มพยักหน้า สายตาอ่อนโยนขณะเอ่ยลา “ถ้าเช่นนั้น พรุ่งนี้พบกัน”