กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอออกจากบ้านของเวยกั๋วผิงแล้ว จวงจงหยางก็ตกใจเศร้าอยู่ตลอด ฟู่หมินกั๋วเห็นท่าทางของเขาจึงเอยถาม "เจ้าหนูกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่เล่า"
จวงจงหยางนิ่นเงียบ ฟู่หมินกั๋วจึงโขกศอกเขา "พูดสิ บางที่เราอาจจะคิดเรื่องเดียวกันก็ได้"
เมื่อจวงจงหยางเห็นเขาพูดเช่นนั้น สายตาของเขาก็ประกายวาว "สัญชาตญาณของข้ากำลังบอกว่าไป๋เชียงไม่ใช่คนสุภาพ แต่เราเกี่ยวข้องกับการสอบสวนคดี ต้องยึดติดกับหลักฐาน ไม่ใช่สัญชาตญาณ"
"ไม่ได้เลย ยังมีเจ้าหลายคนที่สัญชาตญาณเก่งมากจนน่ากลัว รู้ไหมว่าทำไม"
"ทำไมล่ะ"