กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เขาหันกลับไปมองอู๋ยวีกั๋วที่จางเสี่ยวเป่ยกับป้าคนนั้นพยุงเดินโซซัดโซเซออกมาจากประตูตึก เขาไม่มีเวลาคิดมาก ชี้อู๋ยวีกั๋วแล้วตะโกนบอกพยาบาลฉุกเฉินว่า “ชายชราคนนั้นสภาพก็ไม่สู้ดีนักเช่นกัน พวกเจ้ารีบไปดูเขาเถิด”
ยังไม่ทันขาดคำ ก็ได้ยินจางเสี่ยวเป่ยตะโกนขึ้น “ท่านลุงอู๋เป็นลมไปแล้ว รีบช่วยเขาเร็ว”
เมื่อไป๋หนานมาถึงหน้าห้องฉุกเฉิน ก็เห็นจางเสี่ยวเป่ยกับฟู่หมินกั๋วยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าหดหู่ ทั้งสองไม่พูดสักคำ ราวกับมีสิ่งใดดูดเอาแก่นแท้ ปราณ จิตวิญญาณไปจนหมดสิ้น
เขาเดินเข้าไปตบไหล่ทั้งสอง “ไม่ใช่ความผิดของพวกเจ้า”