เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 86 ซูเจาเจาหึงซะแล้ว
ซูเจาเจาเผลอทำเสียงออดอ้อนออกมาโดยไม่รู้ตัว แม้แต่ตัวเธอเองยังไม่ทันสังเกตว่าคำพูดที่หลุดออกมาจากปากนั้นหวานหยดย้อยขนาดไหน
หางเสียงที่ลากยาวนั่นไต่เข้าไปในรูหูกู้เหิง ทำให้เขาอยากยกมือขึ้นมาเกาใบหูที่คันยุบยิบ และลูบหน้าอกที่กำลังเต้นตึกตักไม่เป็นส่ำ
ทว่าซูเจาเจาทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ไปเถอะ ออกไปกินข้าวเช้ากัน”
เธอเอื้อมมือไปดึงเขา ออกแรงดึงครั้งแรกเขาลุกขึ้นยืน แต่พอดึงอีกครั้ง กลับเป็นฝ่ายถูกกู้เหิงรั้งตัวกลับไปแทน
ซูเจาเจาเสียหลักถลาเข้าหาเขาอย่างควบคุมไม่ได้ กู้เหิงโอบเอวเธอไว้ ออกแรงยกนิดเดียวก็อุ้มเธอมานั่งบนตักของเขา
ซูเจาเจาพูดไม่ออก ผู้บังคับการกรมกู้ เรียนรู้ไวขนาดนี้เชียวเหรอ
“ทำอะไรน่ะ”
สีหน้าของกู้เหิงดูทำตัวไม่ถูก เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะดึงเธอมานั่งตักกะทันหันแบบนี้ ร่างกายมันขยับไปเองโดยไม่ผ่านสมอง เธอจะหาว่าเขาลวนลามกลางวันแสกๆ หรือเปล่านะ หรือจะปล่อยเธอลงดี
ซูเจาเจาจ้องหน้าเขา ทั้งคู่ใกล้กันจนมองเห็นสีหน้าแววตาที่เปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อยได้อย่างชัดเจน รวมถึงความลังเลในดวงตาคู่นั้นด้วย