กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 49 บ้านฉันเลี้ยงง่าย
ที่จริงซูเจาเจาก็ตั้งใจจะไปหาเธอที่บ้านอยู่พอดี
“พู่กันกับน้ำหมึกของเสี่ยวจวิน เธอยังไม่ได้ซื้อใช่ไหม”
“ยังเลย” พอพูดถึงเรื่องนี้หวังชุนฮวาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เมื่อวานบ่ายฉันอุตส่าห์เดินไปดูที่สหกรณ์ พอถามเข้า พนักงานก็บอกว่าหมดไปตั้งนานแล้ว ให้รอไปก่อน ฉันถามว่าต้องรอนานแค่ไหน ลูกต้องรีบใช้เรียน พนักงานขายก็ตอบมาคำเดียวว่าไม่รู้เหมือนกัน ถ้าเร็วก็สองวัน ช้าหน่อยก็สามห้าวัน บอกว่าต้องรอส่งมาพร้อมกับของอย่างอื่น รถส่งของจะได้ไม่เสียค่าน้ำมันวิ่งเที่ยวเปล่า”
ตอนที่ซูเจาเจาไปสหกรณ์เมื่อวาน พนักงานขายก็บอกว่ารอประมาณสองวัน ดูท่าคำว่าสองวันคงไม่ใช่เวลาที่แน่นอนเสียแล้ว