เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 8 โชคดีของเธอ
ป้ากัวถอนหายใจยาว "คงเป็นอย่างนั้นแหละ หลายปีมานี้เธอเหนื่อยเกินไปแล้ว ช่วงนี้พักผ่อนให้เต็มที่นะ งานในไร่ไม่ต้องไปห่วง เดี๋ยวฉันจัดการให้เอง"
สมัยก่อนปลดแอก นอกจากพวกเจ้าที่ดินแล้ว ชาวบ้านก็ยากจนข้นแค้นกันทุกหลังคาเรือน อาการหน้ามืดเป็นลมแบบนี้จึงพบเห็นได้ทั่วไป
"ต้องรบกวนพี่สะใภ้อีกแล้วนะคะ" การไม่ต้องออกไปตากแดดทำงานในไร่ถือเป็นโชคดีในความโชคร้ายของเธอจริงๆ เพราะเธอก็กำลังกลุ้มใจเรื่องนี้อยู่พอดี
ไม่นานซูเกินเซิงก็กลับมาพร้อมกระปุกใบเล็กขนาดเท่าฝ่ามือ ข้างในมีน้ำตาลทรายขาวเหลืออยู่เกือบครึ่งกระปุก
เขาตักน้ำตาลครึ่งช้อนมาชงกับน้ำอุ่น ซูเจาเจารับชามมาดื่มรวดเดียวจนหมด ปกติเธอไม่ชอบกินหวานเลย แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าน้ำเชื่อมชามนี้อร่อยล้ำเลิศยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ร่างกายของเธอกำลังโหยหาสิ่งนี้อยู่พอดี
"ในกระปุกยังเหลืออีกหน่อย ช่วงนี้เธอตักชงกินทุกวันนะ นอนพักให้เยอะๆ งานบ้านปล่อยให้เด็กๆ ทำไป มีอะไรก็ตะโกนเรียกพวกเราได้เลย"
ซูเจาเจารีบเอ่ยขอบคุณ ก่อนจะเสริมว่า "น้ำตาลนี่เดี๋ยวฉันเข้าตำบลเมื่อไหร่จะซื้อมาคืนให้นะคะพี่สะใภ้"
"ไม่ต้องหรอกน่า แค่น้ำตาลนิดเดียวเอง ไม่ต้องคืน"