เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1 ชะตาชีวิตแสนอาภัพของซูเจาเจา
"เสี่ยวเนี่ยน แม่หนูอาการดีขึ้นหรือยังลูก"
กู้เนี่ยนหิ้วตะกร้าใส่ผักป่าอยู่ครึ่งใบ เธอก้มหน้าเดินรีบกลับบ้าน แต่พอเดินผ่านหน้าลานบ้านหลังหนึ่ง หญิงวัยกลางคนที่เดินออกมาจากข้างในก็เรียกไว้เสียก่อน
"ป้ากัว" กู้เนี่ยนหยุดเดินแล้วเอ่ยทักทายอย่างว่าง่าย "แม่หนูอาการดีขึ้นแล้วจ้ะ..."
แต่ท่าทางดูแปลกๆ ชอบกล... พอคิดถึงเรื่องนี้ คิ้วเล็กๆ ของเด็กหญิงก็ขมวดมุ่นเข้าหากันด้วยความกังวล
"ดีขึ้นก็ดีแล้ว" ใบหน้าคล้ำแดดของป้ากัวเผยรอยยิ้มออกมา "ฝากไปบอกแม่หนูด้วยนะ ให้พักผ่อนต่ออีกสักวัน ช่วงนี้พ้นหน้าเก็บเกี่ยวแล้ว งานในไร่นามีไม่เยอะ ไม่ต้องรีบลงไปทำหรอก สหกรณ์ของเรามีผู้ชายทั้งหนุ่มทั้งแก่คอยช่วยงานกันเยอะแยะ"
"จ้ะ หนูรู้แล้ว"
พอกู้เนี่ยนเดินคล้อยหลังไป ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินแบกจอบออกมาจากหลังบ้าน "คุยกับใครอยู่น่ะ"
"คุยกับหนูเสี่ยวเนี่ยนน่ะสิ" ป้ากัวเดินเข้าไปปัดเศษหญ้าที่ติดเสื้อให้สามี "เมื่อวานก่อนแม่แกเป็นลมล้มพับไปไม่ใช่เหรอ ฉันกะว่าเดี๋ยวค่ำๆ จะแวะไปเยี่ยมสักหน่อย พอดีเห็นเสี่ยวเนี่ยนเดินผ่านหน้าบ้านเลยทักถามไถ่ ฝากไปบอกให้แม่แกพักอีกสักวัน ไม่ต้องรีบลงไร่"