เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1537 ชิงเหลี่ยมลอบประลอง
บนทุ่งน้ำแข็งแห่งหนึ่งทางเหนือสุดของทุ่งน้ำแข็งเหนือ ลมหนาวกระโชกแรงหอบหิมะโปรยปรายราวขนนก กรีดร้องหวีดหวิวไปทั่วฟ้าดิน อาละวาดกวาดผ่านทุ่งน้ำแข็งแห่งนี้ ทั่วทั้งฟ้าดินนอกจากสีขาวโพลนสุดลูกหูลูกตาแล้ว ก็ไร้ซึ่งสีสันอื่นใดอีก
ทว่า ณ ซอกหลืบน้ำแข็งอันห่างไกลแห่งหนึ่งในดินแดนรกร้างแห่งนี้ พายุคลั่งที่หวีดหวิวมาถึงที่นี่กลับคล้ายปะทะเข้ากับกำแพงไร้รูป และหิมะโปรยปรายดั่งขนนกที่ปลิวว่อนเต็มฟ้านั้น ก็ไม่มีแม้แต่เกล็ดเดียวที่ร่วงหล่นลงสู่ซอกหลืบน้ำแข็ง
ผู้บำเพ็ญสิบกว่าคนที่มีรูปลักษณ์ต่างกันไป บัดนี้กำลังยืนอยู่ในซอกหลืบน้ำแข็ง ผู้บำเพ็ญเหล่านี้ส่วนใหญ่อยู่ในรูปลักษณ์ของผู้ชรา แม้แต่เซียวไป๋อวี่ที่มีรูปลักษณ์ดูอ่อนเยาว์ที่สุดในกลุ่ม ก็แต่งกายเป็นชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบ
ผู้บำเพ็ญสิบกว่าท่านนี้มาชุมนุมกัน สีหน้าและไอพลังของแต่ละคนต่างกันไป บ้างเผด็จการ บ้างสุขุมสง่า บ้างเฉียบคม บ้างธรรมดาสามัญ บ้างน่าเกรงขาม บ้างหน้าตาไม่สะดุดตา... ทว่าในยามนี้ที่เห็นกลับไม่รู้สึกขัดหูขัดตาแม้แต่น้อย