เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1491 ภูตวิญญาณ
การที่บรรพชนหลงไหวคิดจะเบิกดินแดนบริสุทธิ์สักแห่งให้แก่เผ่าภูตวิญญาณนั้น หากว่ากันตามตรง ทั้งลู่ผิงและคนอื่น ๆ ต่างก็มิได้เห็นพ้องด้วยเท่าใดนัก มิใช่ว่าลู่ผิงไม่สนับสนุน ทว่าก็เป็นจริงดังที่ทั้งสามคนกล่าวไปก่อนหน้านี้ ลู่ผิงไม่คิดว่าหากขาดบรรพชนหลงไหวไปแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างในแดนลับอวิ่นลั่วจะยังรักษาเอาไว้ได้
เว้นเสียแต่ว่าภายในแดนลับอวิ่นลั่วจะสามารถสร้างระบบการสืบทอดของเผ่าภูตวิญญาณอันสมบูรณ์พร้อมได้เฉกเช่นสำนักของเผ่ามนุษย์ ทว่าภูตวิญญาณนั้นแตกต่างจากเผ่ามนุษย์และเผ่าอสูร สองเผ่าพันธุ์หลังสามารถตื่นรู้สติปัญญาได้เอง แต่เผ่าภูตวิญญาณหากคิดจะตื่นรู้สติปัญญาได้เอง ดูเหมือนส่วนใหญ่จำต้องพึ่งพาโชคชะตา ด้วยเหตุนี้การที่เผ่าภูตวิญญาณจะทำเช่นนั้นได้จึงยากเย็นแสนเข็ญยิ่งนัก
บรรพชนหลงไหวเข้าใจความหมายในวาจาของทั้งสามคนอย่างเห็นได้ชัด เมื่อได้ยินจึงยิ้มพลางกล่าวว่า "ที่ให้พวกเจ้ากำราบศิษย์ในสำนัก มิใช่เพื่อปกป้องเหล่าภูตวิญญาณด้านใน แต่เพื่อหลีกเลี่ยงมิให้ผู้บำเพ็ญในสำนักของพวกเจ้าต้องล้มตายต่างหาก"