เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1410 บาดแผลเก่าของเทียนเสวี่ย
เหนือน่านน้ำห่างออกไปกว่าร้อยลี้ ห้วงมิติแห่งหนึ่งพลันกระเพื่อมไหวดั่งผิวน้ำ จากนั้นบรรพชนอู๋เจี้ยในสภาพเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งก็ปรากฏกายขึ้น มือขวาของเขากุมบาดแผลแขนซ้ายที่ขาดเหลือเพียงครึ่งท่อนเอาไว้แน่น ใบหน้าซีดเผือดพลันซับสีเลือดฝาดอย่างกะทันหัน ก่อนจะกระอักโลหิตสีแดงคล้ำออกมาคำโตอย่างไม่อาจสะกดกลั้นได้อีกต่อไป
“ลู่เทียนผิงช่างร้ายกาจนัก ถึงกับสามารถควบคุมสิ่งของข้ามมิติในช่องว่างชั่วคราวที่ผู้อื่นเบิกขึ้นมาได้ นี่มันวิชาอิทธิฤทธิ์ที่มีแต่ผู้บำเพ็ญขั้นหยางบริสุทธิ์แท้จริงเท่านั้นถึงจะทำได้แล้วชัด ๆ!”
ความคิดนี้แล่นผ่านเข้ามาในหัว ทว่าบรรพชนอู๋เจี้ยกลับไม่กล้ารั้งรออยู่แม้เพียงชั่วขณะ ระยะทางเพียงร้อยกว่าลี้ เมื่อดูจากการที่ก่อนหน้านี้ลู่เทียนผิงสามารถใช้ระดับพลังจิตอันแก่กล้ากระแทกช่องว่างมิติได้อย่างไม่เกรงกลัวแล้ว อีกประเดี๋ยวเดียวเขาก็คงจะตรวจพบทิศทางที่ตนหลบหนีและไล่ตามมาทันแน่นอน
บรรพชนอู๋เจี้ยไม่ทันได้ใส่ใจอาการบาดเจ็บบนร่าง เขาเงยหน้ามองผืนน้ำรอบทิศทางเพื่อกะทิศทางอย่างยากลำบาก จากนั้นจึงอาศัยหยดโลหิตที่ไหลรินจากแขนขาดเป็นสื่อ นำมาใช้ร่ายวิชาลับเหาะหนีด้วยโลหิตทันที