เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 961 เสวียนเวยชี้แหล่งแร่
เสียงลมหวีดหวิวดังอยู่ข้างหู ทว่าท่านนักพรตเสวียนเวยเองกลับไม่รู้สึกถึงลมปะทะหน้าแม้แต่น้อย สิ่งที่ปรากฏบนใบหน้ามีเพียงรอยยิ้มประจบที่เจือด้วยความอิจฉาอย่างหาที่สุดมิได้
ลู่ฉินเอ๋อร์ซึ่งคืนร่างเดิมชูคอยาวส่งเสียงร้อง ปีกทั้งสองกระพือหนึ่งทีก็ไกลถึงหลายร้อยจ้าง กระพือปีกเพียงไม่กี่ครั้ง เมื่อหันกลับมามองอีกทีก็บินไปไกลกว่าสิบลี้แล้ว
ลู่ผิงและท่านนักพรตเสวียนเวยนั่งอยู่บนหลังนกหลวนเขียว มีม่านพลังบางเบาชั้นหนึ่งปกคลุมทั้งสองไว้ ทำให้นกหลวนเขียวบินเร็วเพียงใดก็ไม่ถูกลมปะทะหน้ารบกวน
ทะเลตะวันตกเฉียงเหนือแม้จะอยู่ไกล แต่ในสายตาของนกหลวนเขียวแล้วก็เป็นเพียงระยะทางหนึ่งวันหนึ่งคืนเท่านั้น
เมื่อมาถึงบริเวณใกล้ทะเลแถบที่มีสายแร่ผสมสายเดิมในทะเลตะวันตกเฉียงเหนือ ทั้งสองจึงลงจากหลังนกหลวนเขียว
เดิมท่านนักพรตเสวียนเวยเตรียมพร้อมจะบินเหินแล้ว แต่กลับเห็นลู่ผิงชี้ไปยังผิวน้ำทะเล เต่าทะเลขนาดหนึ่งจ้างตัวหนึ่งพุ่งจากประตูมิติลงสู่ผิวน้ำโดยตรง ถึงแม้จะเทียบกับนกหลวนเขียวตัวเมื่อครู่ไม่ได้มากนัก แต่ก็ยังเป็นอสูรระดับหลอมแก่นช่วงกลางตัวหนึ่ง
ลู่ผิงสะบัดปลายนิ้วเล็กน้อย ก้าวขึ้นไปบนหลังของลู่ต้ากุ้ยก่อน ส่วนท่านนักพรตเสวียนเวยมองดูอสูรร่างใหญ่ที่ระดับพลังใกล้เคียงกับตนแล้ว ในที่สุดก็ขึ้นไปบนกระดองเต่าด้วยใจสั่นหวั่นกลัว
“จะไปทางไหน?”