เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 947 วิกฤตของเสวียนฉู่
“ประการที่สามนี้” ลู่ผิงไม่รอให้ต้าเป่าถาม ก็กล่าวขึ้นมาเองว่า “ก็คือเกาะเฟยหลิงแห่งนี้ ซึ่งเป็นเกาะขนาดยักษ์เพียงแห่งเดียวในทะเลเหนือทั้งหมด หลังสืบทอดมาร่วมหมื่นปี เกาะเฟยหลิงแห่งนี้ก็ถูกเหล่าบรรพชนรุ่นแล้วรุ่นเล่าของสำนักเฟยหลิงปรับเปลี่ยนจนแทบจะสมบูรณ์แบบไปแล้ว!”
ลู่ผิงกางแขนออกทั้งสองข้าง ราวกับจะโอบกอดฟ้าดินทั้งมวลไว้ พลางกล่าวว่า “ความอุดมสมบูรณ์และทิวทัศน์อันเลิศล้ำของทะเลเหนือ ล้วนรวมอยู่ที่เกาะเฟยหลิงแห่งนี้แล้ว!”
ต้าเป่าย่อมไม่แยแสเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว แต่เมื่อได้ยินลู่ผิงเอ่ยถึง ก็อดถามขึ้นมาไม่ได้ว่า “หากเป็นเช่นนั้น แล้วเหตุใดสำนักเฟยหลิงถึงยังถูกผู้อื่นกวาดล้างจนสิ้นซากได้เล่า?”
ลู่ผิงส่ายหน้าไม่ตอบ แต่หันหลังกลับไปกล่าวว่า “เจ้าไปตามจื่อหลันกลับมาก่อน พวกเราต้องออกจากเกาะเฟยหลิงกันแล้ว!”
ณ ดินแดนรกร้างห่างไกลยิ่งแห่งหนึ่งในน่านน้ำตะวันตกเฉียงเหนือของทะเลเหนือ สวี่เหวยหงซึ่งมีสภาพเนื้อตัวมอมแมมล่กหนีเอาชีวิตรอดอย่างทุลักทุเล บนใบหน้ายังคงเปี่ยมด้วยแววหวาดผวา ทั้งยังหันกลับไปมองด้านหลังเป็นระยะ ราวกับมีสัตว์ร้ายกระหายเลือดไล่กวดตามมาติด ๆ