เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 945 วิญญาณน้ำหล่อเลี้ยงกาย
ลู่ผิงใช้เวลานานเท่าใดในการทะลวงสู่ขั้นธรรมลักษณ์ แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ อย่างไรเสีย ยามที่เขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่เห็นมีเพียงต้าเป่าที่เลื่อนขั้นเป็นหลอมแก่นช่วงกลางแล้ว
“ต้าเป่า ผ่านไปนานเท่าใดแล้ว”
ต้าเป่าทำหน้าราวกับจะร้องไห้ กล่าวว่า “ลูกพี่ นับแต่ท่านทะลวงสู่ขั้นธรรมลักษณ์จนถึงตอนนี้ ปลีกวิเวกคราวเดียวก็สามปีแล้วขอรับ!”
ลู่ผิงแปลกใจ “เวลาเพียงสามปี จะนับเป็นอะไรได้?”
ต้าเป่าสีหน้าโศกสลดยิ่งนัก กล่าวว่า “แต่ลูกพี่รู้หรือไม่ ในสามปีนี้ อย่างน้อยหนึ่งปีพวกเราอยู่ในสภาพสลบแล้วฟื้น ฟื้นแล้วสลบ อีกหนึ่งปีก็ฝึกฝนอย่างหวาดผวาภายใต้แรงกดดันสายเลือดที่ปะทุเป็นพัก ๆ กว่ายอดเขาเฟยหลิงจะสงบลงอย่างแท้จริงก็ปีสุดท้ายนี่เอง ข้าน้อยถึงกล้าขึ้นมายอดเขาเพื่อพบท่าน ลู่เสี่ยวไห่นั่นต่อให้ตายก็ไม่กล้าเหยียบยอดเขาอีก น้องจื่อหลานก็พาฝูงผึ้งของนางหนีไปซ่อนที่ไหนสักแห่งแล้ว!”
เมื่อเห็นสีหน้าแปลกพิกลเต็มใบหน้าของลู่ผิง ใบหน้าต้าเป่าก็ทุกข์ระทมยิ่งกว่าเดิม