เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 872 ตำราโอสถที่สูญหาย
“ยาแปดเปื้อนแล้ว ยาแปดเปื้อนแล้ว!”
นักปรุงยาไม่น้อยต่างร้องอุทานออกมา บรรดาปรมาจารย์ปรุงยาบนลานประลองก็เผยสีหน้าเสียดายและอาลัยอาวรณ์ มีเพียงเสวียนจิ่งนักพรตที่มุมปากแฝงรอยยิ้มสมน้ำหน้า นั่นทำให้เสวียนเหยียนนักพรตที่อยู่ข้างกายรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง!
ยามที่เตาหลอมยาเปิดออก หากถูกสิ่งชั่วร้ายภายนอกรุกราน จะทำให้โอสถแปรเปลี่ยนแก่นแท้ไป สูญเสียสรรพคุณเดิมไป โดยทั่วไปจึงเรียกขานว่า “ยาแปดเปื้อน”!
สายฟ้าสีเขียวที่ฟาดลงมาจากท้องฟ้าสายนี้ พลังอานุภาพไม่ได้รุนแรงนัก แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นหลอมแก่นธรรมดาก็ยังป้องกันไว้ได้อย่างง่ายดาย
เพียงแต่เหตุเกิดกะทันหัน ทั้งแสงสายฟ้ายังว่องไวผิดปกติ คนนอกไม่อาจยื่นมือเข้าไปช่วยได้ ส่วนลู่ผิงซึ่งเป็นผู้ปรุงยาเอง เดิมน่าจะมีโอกาสขวางสายฟ้าที่ฟาดลงมามากที่สุด น่าเสียดายที่วินาทีนั้นลู่เสวียนผิงนักพรตก็เหมือนจะลังเล ไม่มีทีท่าว่าจะลงมือขัดขวางเลย