เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 816 หายเงียบ
บรรพชนหม่าลี่เห็นว่าเรื่องไม่อาจสำเร็จ สุดท้ายก็ถอยกลับไปเซี่ยเทียนหยางทักทายกับลู่ผิงสองสามประโยค แล้วก็จากไปพร้อมกับบรรพชนเซวี่ยซานอี้
เดิมลู่ผิงกำลังจะกล่าวลาซังอวี๋ จู่ ๆ บรรพชนอู่เทียนสิงที่ยืนเงียบอยู่ด้านข้างก็ลืมตาขึ้นกล่าวว่า “ไอ้หนู ข้าได้ยินว่าเจ้าปรุงยาเป็นหรือ”
ลู่ผิงไม่รู้ว่าเขามีจุดประสงค์ใดจึงพยักหน้าตอบ “ผู้น้อยเคยร่ำเรียนวิชาปรุงยามาบ้าง พอปรุงโอสถได้เล็กน้อยขอรับ!”
ซังอวี๋ข้างกายหัวเราะ “พี่ลู่ถ่อมตัวไปแล้ว โอสถวารีทิพย์บ่มชีพจรหาใช่นักปรุงยาทั่วไปจะปรุงออกมาได้ส่วนเคล็ดหลอมด้วยวารียิ่งเป็นวิชาปรุงยาที่น้อยคนในโลกบำเพ็ญจะเชี่ยวชาญ”
ลู่ผิงเพียงยิ้มกล่าว“พี่ซังชมเกินไปแล้ว!”
บรรพชนอู่เทียนสิงโบกมือพลางกล่าว “พอเถอะไอ้หนู เจ้าตามข้ามา ข้ามีโอสถชนิดหนึ่งต้องให้เจ้าปรุง!”
ลู่ผิงชะงักไปเล็กน้อย หาใช่เพราะรังเกียจน้ำเสียงที่ฟังแล้วไม่อาจปฏิเสธ ทว่าสำนักอวี้โซ่วเป็นถึงสำนักใหญ่ใต้หล้าในสำนักย่อมไม่ขาดมหาปรมาจารย์ปรุงยา เหตุใดจึงต้องใช้ตัวเขา