เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 641 ที่แท้ก็เป็นเจ้านี่เอง
ลู่ผิงเห็นต้าเป่ามองมาที่ตนตาเป็นประกายขึ้นมาอีกครั้ง มีหรือจะไม่เข้าใจความหมายของมัน จึงเอ่ยขึ้นโดยไม่ต้องคิดว่า "อย่าได้คิดจะใช้ยันต์สลายอาคมเจ็ดสีใบนั้นเชียว ต่อให้ใช้ไปแล้วจะเปิดได้หรือไม่ก็ยังไม่แน่ และถึงแม้จะเปิดม่านพลังของที่นี่ได้ หากไม่รีบควบคุมมิติถ้ำสวรรค์แห่งนี้ไว้ มันจะต้องสูญเสียภาพมายาที่คอยพยุงอยู่ก่อนหน้าจนถูกผู้อื่นล่วงรู้ในไม่ช้า แต่หากข้าจะควบคุมถ้ำสวรรค์นี้ ก็ย่อมจะทำให้เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงไปทั่วทั้งมิติ เมื่อถึงเวลานั้นก็ยังคงถูกผู้อื่นจับได้อยู่ดี ดังนั้นมีแต่ต้องรอให้อาจารย์ลุงเจียงมาถึงก่อนเท่านั้น"
ลู่ผิงเห็นต้าเป่ามีสีหน้าห่อเหี่ยว จึงยิ้มพลางกล่าวว่า "แต่ทว่านอกจากตำหนักหลังนี้แล้ว ในมิติถ้ำสวรรค์แห่งนี้ใช่ว่าจะไม่มีสมบัติอื่น เจ้าเองก็อ้างตัวว่าเป็นหนูเสาะสมบัติมิใช่หรือ ไฉนจึงยังไม่พบสิ่งใดเลยเล่า?"
ต้าเป่ามองดูหญ้าวิญญาณที่ขึ้นอยู่โดยรอบอย่างหมดอาลัยตายอยาก ก่อนจะเอ่ยว่า "ต่อให้มีหญ้าวิญญาณหายากอยู่บ้าง ก็คงมีเพียงแค่ต้นสองต้นเท่านั้น จะไปพบอะไรได้อีก? อีกทั้งหญ้าวิญญาณในมิติถ้ำสวรรค์แห่งนี้แม้จะขึ้นอยู่ดาษดื่น แต่คุณภาพของตัวหญ้าวิญญาณเองกลับไม่ได้สูงส่งเท่าใดนัก เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะหลายพันปีมานี้พวกมันเติบโตขึ้นมาเองตามธรรมชาติโดยไม่มีผู้ใดคอยดูแล หากวิหคมู่หลวนอย่างหลวนอวี้ยังอยู่ที่นี่ สถานที่แห่งนี้คงเป็นที่ที่เขาชมชอบเป็นแน่"