เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 621 มรดกตกทอดของสำนัก
หิมะยามพลบค่ำบางเบาปกคลุมแผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาล ลมหนาวอันเยือกเย็นพัดหมุนหวีดหวิวผ่านผืนดิน กวาดเกล็ดหิมะนับไม่ถ้วนลอยฟุ้งราวกับม่านหมอกสีขาว
ลู่ผิงยืนอยู่กลางทุ่งกว้างแล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ไอเย็นยะเยือกแล่นปราดจากปลายจมูกตรงขึ้นสู่สมอง ทำให้จิตใจของเขาพลันปลอดโปร่งแจ่มใสขึ้นมาทันที
ที่นี่คือฤดูหนาวในจงถู่อย่างนั้นหรือ
ลู่ผิงทอดสายตาไปไกล ทุ่งกว้างเวิ้งว้างสุดสายตา ทว่ากลับไม่เห็นร่องรอยของผู้คนแม้แต่น้อย เขามาถึงที่นี่ได้เจ็ดวันแล้ว โดยสำรวจรอบค่ายกลเคลื่อนย้ายออกไปในระยะร้อยกว่าลี้ ทว่าภายในรัศมีร้อยลี้นี้ ลู่ผิงกลับไม่พบร่องรอยการรวมกลุ่มของเผ่ามนุษย์เลยแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้าม กลับมีร่องรอยของสัตว์ร้าย หรือแม้กระทั่งผู้บำเพ็ญอสูรปรากฏอยู่ไม่น้อย