เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 597 เจ้ายังไม่ถึงขั้น
ขณะที่ตามหลังฝูงชนมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่มีเสียงโห่ร้องยินดี บรรพชนเทียนเจียงก็พลันซัดผงแป้งสีขาวสายหนึ่งออกไปรอบกาย ผงเหล่านั้นเมื่อกระจายออกไปก็ค่อย ๆ ถักทอกลายเป็นหมอกบางเบาดุจแพรพรรณบนท้องฟ้า
หมอกบางชั้นนี้ค่อย ๆ แผ่เข้าปกคลุมเหล่าผู้บำเพ็ญขั้นหลอมแก่นช่วงปลายที่ก้าวออกมาจากตำหนักเสวียนปิงพร้อมกับบรรพชนทั้งหลายเอาไว้ แล้วเลือนหายไปจากท้องฟ้าอย่างช้า ๆ
ลู่ผิงเงยหน้ามองไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้าอันไกลโพ้น ที่แห่งนั้นคล้ายมีคลื่นพลังวิญญาณแผ่ออกมาจาง ๆ หากมิใช่เพราะพลังจิตของเขาหลังเลื่อนสู่ขั้นหลอมแก่นช่วงปลายพอจะทัดเทียมกับผู้บำเพ็ญขั้นธรรมลักษณ์ช่วงต้นได้บ้างแล้ว การจะตรวจพบระลอกคลื่นแผ่วเบานี้คงยากเย็นแสนเข็ญ
ทว่าความสนใจของลู่ผิงกลับถูกดึงดูดไปยังการประลองของคนสองคนในสนามประลองด้านล่างอย่างรวดเร็ว
เปลวเพลิงสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นมาจากด้านล่างอย่างกะทันหัน มันส่ายหัวกระดิกหางอยู่กลางอากาศ ก่อนจะกลายร่างเป็นพยัคฆ์เพลิงตัวมหึมาอันดุดันน่าเกรงขามในพริบตา
พยัคฆ์ยักษ์คำรามไร้เสียงใส่ผู้บำเพ็ญคนหนึ่งบนพื้น เท้าทั้งสี่ตะปบลงแล้วโถมเข้าใส่ศิษย์สำนักชางไห่ที่กำลังต่อสู้กับเหยาหย่งอย่างดุเดือดทันที
ศิษย์สำนักชางไห่ที่ประมือกับเหยาหย่งเดิมทีก็ตกเป็นรองอยู่แล้ว ยามที่พยัคฆ์เพลิงยักษ์คำรามโถมลงมาจากกลางเวหา ผู้บำเพ็ญสำนักชางไห่ก็รีบร้อนยกสมบัติวิเศษสายป้องกันในมือขึ้นมาขวางเบื้องหน้า เข้าปะทะกับพยัคฆ์เพลิงยักษ์แบบซึ่งหน้า