เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 495 สำนักใหญ่อันดับหก
หลังแสงสว่างที่คุ้นเคยจางหายไป ลู่ผิงและนักพรตเสวียนเซินพร้อมพวกรวมแปดคนก็มาปรากฏตัวอยู่บนค่ายกลส่งสารของเกาะจิงเจ๋อแล้ว
หน้าค่ายกลส่งสารมีคนสามคนกำลังยืนรอลู่ผิงและพวกพ้องอยู่ก่อนแล้ว
“ศิษย์พี่เสวียนซวี!”
นักพรตเสวียนเซินมีสีหน้ายินดีพลางก้าวลงจากค่ายกลส่งสาร ผู้บำเพ็ญวัยกลางคนซึ่งเป็นผู้นำของทั้งสามคนที่มารอต้อนรับ ครั้นเห็นนักพรตเสวียนเซินก็หัวเราะพลางกล่าวว่า “ศิษย์น้องเสวียนเซินให้เกียรติมาเยือน ข้าผู้เป็นพี่เสียมารยาทที่มิได้ออกไปต้อนรับแต่ไกลเสียแล้ว!”
นักพรตเสวียนเซินเอ่ยอย่างทอดถอนใจอยู่บ้าง “ไม่ได้พบกันหลายสิบปี บัดนี้ศิษย์พี่เสวียนซวีก็มีตบะขั้นหลอมแก่นชั้นที่เก้าแล้ว คาดว่าคงอีกไม่ไกลจากการควบแน่นแก่นทองคำขั้นสูงแล้วกระมัง?”
นักพรตเสวียนซวีที่ยืนอยู่เบื้องหน้าชี้ไปทางนักพรตเสวียนเซินพลางหัวเราะ “เจ้ายังจะมาว่าข้าอีก หากพูดถึงผู้ที่ก้าวหน้าแซงขึ้นมาทีหลัง ในบรรดาศิษย์รุ่นสองจะมีผู้ใดเทียบเจ้าได้?”
นักพรตเสวียนเซินโบกมือแล้วรีบกล่าว “ข้าก็แค่พลิกวิกฤตเป็นโอกาสเท่านั้น จะไปเทียบกับการหมั่นเพียรฝึกฝนอย่างยากลำบากของศิษย์พี่ได้อย่างไร”