เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 486 สยบปล่องเพลิงพิภพ
หากให้ต้าเป่ามุดดินยังพอไหว แต่ถ้าให้แทรกหินก็เป็นการฝืนใจมันเกินไป โชคดีที่ยามนี้ต้าเป่าก็มีตบะขั้นผสานโลหิตชั้นที่แปด และใกล้จะเลื่อนสู่จุดสูงสุดของขั้นผสานโลหิตแล้ว แม้ว่าปกติจะเห็นแก่กินขี้เกียจสันหลังยาว ทว่าสุดท้ายก็ยังช่วยให้ลู่ผิงรอดพ้นจากเคราะห์ภัยคราวนี้มาได้
โอสถระเบิดพลัง นั่นคือเม็ดยาสีแดงชาดที่ลู่ผิงกลืนลงไปหลังจากถูกนักพรตเสวียนซู่ซัดจนบาดเจ็บ มันคือโอสถที่สามารถกระตุ้นศักยภาพของผู้บำเพ็ญ ช่วยฟื้นฟูพลังแท้ในร่างให้กลับมาเต็มเปี่ยมได้อย่างรวดเร็วยิ่ง ทว่าสิ่งที่ต้องแลกมาคือพิษร้ายที่แฝงอยู่ในตัวยาจะแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ทำให้ร่างกายของผู้บำเพ็ญตัดขาดจากพลังวิญญาณภายนอกอย่างสิ้นเชิงเป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม
ซึ่งหมายความว่าตลอดหนึ่งปีหลังจากนี้ การฝึกบำเพ็ญของผู้บำเพ็ญจะทำได้เพียงพึ่งพาการกินยาเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นพลังวิญญาณ ชีพจรวิญญาณ ศิลาวิญญาณ หรือสิ่งอื่นใดที่เกี่ยวกับการบำเพ็ญล้วนไม่อาจหยิบยืมมาใช้ได้เลย และหลังจากผ่านพ้นไปหนึ่งปี แม้ฤทธิ์ยาที่ปิดกั้นพลังวิญญาณจะคลายลง แต่พิษตกค้างก็ยังคงส่งผลกระทบต่อการบำเพ็ญอยู่ดี จนกระทั่งสามถึงห้าปีให้หลัง เมื่อขับพิษในกายออกไปจนหมดสิ้นแล้ว จึงจะสามารถบำเพ็ญเพียรได้ตามปกติ