เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 482 นักพรตหลิวเสวียนหยวน
ยามนี้ลู่ผิงไม่สนใจบาดแผลตามตัวและพลังแท้ที่ร่อยหรออีกต่อไป เขาพลิกหาขวดหยกใบหนึ่งออกมาจากศาสตราเวทเก็บของ จากนั้นเทเม็ดยาสีแดงฉานเม็ดหนึ่งออกมา ลู่ผิงลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะอ้าปากกลืนเม็ดยานี้ลงไป
เม็ดยาละลายทันทีที่เข้าปาก ฉับพลันนั้นความเจ็บปวดเสียดแทงลึกถึงกระดูกก็ถาโถมเข้าใส่ทั่วร่าง ทำให้ลู่ผิงอดครางด้วยความเจ็บปวดไม่ได้ ทว่าพร้อมกับความเจ็บปวดแสนสาหัส พลังแท้ในร่างของลู่ผิงก็เริ่มโคจรฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว ศิลาวิญญาณชั้นสูงสองก้อนที่กำแน่นอยู่ในมือราวกับผุกร่อนไปตามกาลเวลา เพียงชั่วพริบตาก็สลายกลายเป็นเถ้าธุลี
ในเวลานี้เอง ท้องฟ้าพลันส่งเสียงกึกก้องกัมปนาท ลู่ผิงยินดีในใจ ครั้นเงยหน้ามองขึ้นไป บนท้องฟ้าเหนือจุดที่อินเสวียนฉู่กำลังเปิดศึกกับผู้บำเพ็ญพรรคฟู่ไห่ มีเมฆสีเทากลุ่มหนึ่งก่อตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อใดไม่อาจทราบ ทว่าเมฆนี้แลดูประหลาดอย่างยิ่ง มิคล้ายกำลังจะมีฝนตก หากแต่เหมือนฝุ่นละอองกลุ่มหนึ่งถูกรวบรวมเข้ามาเสียมากกว่า
ความจริงแล้ว เมื่อฝุ่นละอองเหล่านี้รวมตัวกันหนาทึบยิ่งขึ้น สิ่งที่ตามมาพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องหาใช่แสงอัสนีบาต หากแต่เป็นหินมหึมาขนาดใหญ่ทีละก้อน!
ฟ้าถล่ม!