กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 438 ทะเลเหนืออันแร้นแค้น
ณ เขาเทียนหลิง สำนักเจินหลิง ลู่ผิงเพิ่งก้าวออกจากค่ายกลส่งสารหน้าตำหนักเทียนหลิง พลันได้ยินเสียงคำรามกึกก้องดั่งพยัคฆ์คำรณสะเทือนฟ้า ตามด้วยเสียงหัวเราะดังลั่นว่า “วิชาฝีมือของสหายเยี่ยมยอดสมคำร่ำลือ ศึกนี้เราถือว่าเสมอกัน ยุติมือไว้เพียงเท่านี้ดีหรือไม่?”
“ฮ่า ๆ วิชาฝีมือของสหายก็น่าเลื่อมใสยิ่งนัก วันนี้ประลองได้สะใจจริง ๆ หากสู้ต่อไป เกรงว่าเจ้ากับข้าคงต้องบาดเจ็บสาหัสทั้งสองฝ่าย หยุดมือเพียงเท่านี้ก็ตรงใจข้าพอดี”
ลู่ผิงชะงักไป ดูท่าตนเองจะมาช้าเสียแล้ว การประลองแลกเปลี่ยนวิชาระหว่างศิษย์ห้าสำนักใหญ่แห่งทะเลตะวันออกกับศิษย์สำนักเจินหลิงยามนี้น่าจะเริ่มขึ้นแล้ว
ทว่าคนที่เอ่ยปากก่อนหน้านี้กลับทำให้ลู่ผิงประหลาดใจอยู่บ้าง ด้วยน้ำเสียงนั้นชัดเจนว่าเป็นเหยาหย่งที่เพิ่งประมือกับผู้อื่น แต่ตามนิสัยของเหยาหย่งแล้ว เวลาประลองกับใครไม่แพ้ก็ต้องชนะ ย่อมต้องรู้ผลแพ้ชนะให้ได้ การหยุดมือเจรจาสงบศึกกลางคันเช่นวันนี้ ช่างเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อสำหรับลู่ผิงจริง ๆ
ลู่ผิงบังเกิดความสนใจขึ้นมา จึงเดินไปทางต้นเสียง หมายจะดูให้เห็นกับตาว่าผู้ใดกันแน่ที่ทำให้เหยาหย่งเกิดความรู้สึกถูกชะตาเห็นอกเห็นใจกันได้ถึงเพียงนี้
แต่ยังไม่ทันที่ลู่ผิงจะไปถึง เสียงตะโกนของเหยาหย่งก็ดังแว่วมาอีก “เช่นนั้นก็ดี ในถ้ำพำนักของข้ามีสุราเลิศรสอยู่หลายไห สหายเดินทางมาไกล สู้ไปร่ำสุรากันให้สำราญใจ แล้ววัดกันที่คอทองแดงอีกยกดีหรือไม่?”