ตอนที่ 393 เช่นนั้นก็สู้กันสักตั้ง

ตอนที่ 393 เช่นนั้นก็สู้กันสักตั้ง

สิ้นเสียงของลู่ผิง ผู้บำเพ็ญตรงหน้ากลับชะงักงันไป จากนั้นก็เผยแววลนลานอยู่บ้าง

ยามนั้นผู้บำเพ็ญร่างผอมเกร็งคนหนึ่งก้าวออกมาจากประตูหินด้านหลังเขา พลางเดินแย้มยิ้มเข้ามากล่าวว่า "ศิษย์น้องลู่ช่างมีพลังจิตเฉียบไวนัก ข้าน้อยเสวียนเซียง ส่วนผู้นี้คือศิษย์น้องเสวียนโยว พวกเราสองคนต่างเป็นผู้บำเพ็ญที่เฝ้าดูแลแดนสืบทอดแห่งนี้ ในเมื่อวิหคชิงหลวนเป็นสัตว์วิญญาณของศิษย์น้องลู่ ย่อมเป็นเรื่องเข้าใจผิด ศิษย์น้องเสวียนโยวเมื่อครู่ล่วงเกินไปบ้าง เรื่องนี้จบลงแต่เพียงเท่านี้ ศิษย์น้องลู่เห็นเป็นอย่างไร"

ลู่ผิงมองดูนักพรตเสวียนเซียงผู้นี้ จู่ ๆ ก็แย้มยิ้มกล่าวว่า "ศิษย์พี่เสวียนเซียงออกมาก็เผยตบะขั้นหลอมแก่นระดับหก ทั้งพลังจิตยังซัดวนเวียนรอบกายผู้น้องระลอกแล้วระลอกเล่า คิดจะข่มขวัญผู้น้องหรือไร"