กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 277 ใครคิดจะถอนตัว
“มังกรเจียวตัวนี้ก็แปลกตาดีแท้!”
ยามนี้บรรพชนหงเยี่ยกลับรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้างแล้ว
“นักปรุงยาพเนจรที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้า กลับมีความรู้ความสามารถในศาสตร์การปรุงยาและวิชาเวทถึงเพียงนี้ เกรงว่าแม้แต่บรรดาลูกศิษย์ลูกหาของท่านก็คงมิอาจยอมทนดูอัจฉริยะประหลาดเช่นนี้ได้กระมัง?”
เยี่ยนอู๋จิ้วหัวเราะเบา ๆ สองเสียง แล้วเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ
บรรพชนหงเยี่ยมิได้เอ่ยปาก เมื่อกวาดสายตามองไป จุดสูงสุดของถ้ำสวรรค์เฉียนหยวนก็เกิดลมเมฆแปรปรวน เริ่มเปิดฉากการตะลุมบอนขึ้นแล้ว
ผู้ใดยืนหยัดอยู่ได้จนถึงท้ายที่สุด ย่อมแสดงว่าโอสถยุทธ์ของผู้นั้นมีคุณภาพสูงสุด ไม่เพียงคุณภาพของตัวโอสถยุทธ์จะสูงล้ำ แต่ฝีมือของผู้ปรุงยาก็ต้องสูงเยี่ยมด้วยเช่นกัน!
โอสถยุทธ์ทั้งเจ็ดเม็ดที่อยู่บนจุดสูงสุดนั้น หากจะกล่าวว่าเป็นการตะลุมบอน มิสู้กล่าวว่าเป็นศึกผลัดกันรุมโจมตีลู่ผิงเสียยังจะดีกว่า
ผู้บำเพ็ญพเนจรคนหนึ่งมีคุณวิเศษอันใด ถึงสามารถหลอมโอสถกระบี่ที่ยิ่งใหญ่อลังการเทียบเท่ากับศิษย์ของห้าสำนักใหญ่ได้?
เรื่องนี้จะให้เหล่าอัจฉริยะที่หยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี ซึ่งถูกสำนักยกย่องเป็นดั่งยอดคนแห่งยุคและทุ่มเทสรรพกำลังอบรมสั่งสอนมาโดยตลอดยอมจำนนได้อย่างไร?