ตอนที่ 166 หุบเขาร่วงทอง

ตอนที่ 166 หุบเขาร่วงทอง

นมพญาผึ้งผลึกม่วงล้ำค่าถึงเพียงนี้ อีกทั้งยังเป็นสิ่งที่ไอ้ซูเทาเสี่ยงชีวิตไปเอามา ลู่ผิงย่อมไม่กล้ารับไว้เปล่า ๆ จึงหยิบขวดผลึกหยกออกมาขวดหนึ่งแล้วเอ่ยว่า "น้องไอ้ นมพญาผึ้งผลึกม่วงนี้มีประโยชน์ใหญ่หลวงต่อข้าจริง ๆ แต่ในฐานะพี่ชาย ข้าก็ไม่อาจรับไว้เฉย ๆ ได้ โอสถคงโฉมขวดนี้พี่ชายเป็นผู้ปรุงขึ้นเอง เมื่อกินเข้าไปแล้วจะรักษาหน้าตาไม่ให้แก่ชราได้ถึงสามร้อยปี วันหน้าน้องไอ้มีคู่บำเพ็ญที่ต้องตาต้องใจ ก็มอบให้น้องสะใภ้ในอนาคตได้"

เดิมทีไอ้ซูเทาคิดจะปฏิเสธ ทว่าพอได้ยินว่าเป็นโอสถคงโฉมก็เปลี่ยนใจทันที เขารับขวดผลึกหยกมาจากมือของลู่ผิงด้วยสีหน้าแปลกใจระคนยินดี สายตาจับจ้องเม็ดยาด้านในเม็ดแล้วเม็ดเล่า ไม่ได้สนใจเลยว่าลู่ผิงกำลังพูดสิ่งใดอยู่

ลู่ผิงส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ไม่นึกเลยว่าผู้บำเพ็ญชายอย่างไอ้ซูเทาจะสนใจโอสถคงโฉมถึงเพียงนี้

เนิ่นนานทีเดียวกว่าไอ้ซูเทาจะสงบใจจากความดีใจที่ได้โอสถคงโฉม ลู่ผิงจึงเอ่ยหยอกเย้าว่า "ดูท่าทางน้องไอ้จะมีคู่บำเพ็ญที่ต้องตาแล้วกระมัง ถึงได้ให้ความสำคัญกับโอสถคงโฉมปานนี้"