เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 135 หนึ่งต่อสิบ
เมื่อเสียงดังขึ้น ทุกคนต่างหันไปมองทางทิศของป่าโปร่ง เมื่อมองไป พวกของหลี่อวี้ทั้งสามคนก็ราวกับเห็นผี หลี่อวี้ถึงกับร้องเสียงหลงว่า "ลู่ผิง! เจ้าจะยังไม่ตายได้ยังไง..."
คำว่า "ตาย" เพิ่งหลุดจากปาก หลี่เฉิงและหลินเซิ่งที่อยู่ข้าง ๆ ก็ส่งเสียงกระแอมไอขึ้นมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย หลี่อวี้จึงรีบเก็บสีหน้าตื่นตระหนก และกลืนคำพูดที่เหลือลงคอไปทันควัน
ลู่ผิงได้ยินเช่นนั้นก็มิได้มีโทสะ เขายังคงยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ยว่า "อะไรกัน คุณชายใหญ่หลี่รู้ล่วงหน้าหรือว่าข้าลู่ผิงต้องตายอย่างแน่นอน?"
หลี่อวี้รู้ตัวว่าตนพูดจาผิดไป จึงรีบฝืนยิ้มแล้วกล่าวว่า "จะ จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร พวกเราเพียงแต่ประหลาดใจเกินไปที่เจ้าหายไปนานเพียงนี้ นึกว่าศิษย์น้องลู่จะลืมภารกิจสืบข่าวโจรสลัดอย่างลับ ๆ ไปแล้วเสียอีก"
นี่คิดจะตลบหลังใส่ความกันชัด ๆ สีหน้าของลู่ผิงพลันเปลี่ยนไป หลินเซิ่งที่อยู่ข้าง ๆ เห็นว่าบรรยากาศไม่สู้ดี จึงรีบดึงตัวหลี่อวี้และหลี่เฉิงไว้ พลางกล่าวว่า "ในเมื่อศิษย์พี่ลู่กลับมาอย่างปลอดภัย เช่นนั้นถ้ำพำนักแห่งนี้สำนักก็ย่อมมิต้องยึดคืนแล้ว นับว่าช่วยลดความยุ่งยากให้พวกเราได้ไม่น้อย ศิษย์น้องทั้งสอง พวกเรากลับกันก่อนเถิด"