ตอนที่ 124 อ้ายป๋อเทา

ตอนที่ 124 อ้ายป๋อเทา

เหนือน่านน้ำทะเลสีคราม เสียงกู่ร้องกังวานใสแว่วมา วิหคอสูรตัวหนึ่งสยายปีกกว้างถึงสามจ้างบินตัดผ่านท้องฟ้าไปอย่างรวดเร็ว พอมองเห็นลาง ๆ ว่าบนหลังของมันมีเงาร่างคนเลือนรางผู้หนึ่ง

ยามนี้ บนเกาะเล็กไร้นามแห่งหนึ่ง ผู้บำเพ็ญแซ่เฉิงและแซ่หวงสองคนที่ลู่ผิงเคยพบก่อนหน้านี้กำลังยืนอยู่บนโขดหินยักษ์ ดูเหมือนกำลังรอใครบางคน

ผู้บำเพ็ญแซ่เฉิงทอดสายตามองไปไกล พลางเอ่ยกับผู้บำเพ็ญแซ่หวงข้างกายอย่างเริ่มร้อนใจว่า "พี่หวง เวลาจวนจะถึงแล้ว เจ้าลู่ชีนั่นคงไม่ได้เบี้ยวนัดหรอกนะ"

ผู้บำเพ็ญแซ่หวงยิ้มพลางกล่าวว่า "น้องเฉิงใจเย็นก่อนเถิด"

สิ้นเสียงของผู้บำเพ็ญแซ่หวง ก็พลันได้ยินเสียงนกกรีดร้องก้องกังวานแว่วมาจากขอบฟ้าจรดน้ำทะเล ทั้งสองล้วนเป็นผู้มีสายตาเป็นเลิศ ย่อมมองเห็นได้ชัดเจนแต่แรกว่าผู้บำเพ็ญที่นั่งอยู่บนหลังวิหคอสูรคือลู่ผิงที่พวกตนกำลังรอนั่นเอง

วิหคยักษ์บินมาถึงเหนือน่านฟ้าของเกาะเล็กในชั่วพริบตา หลังจากบินวนรอบเกาะสองรอบ ก็เห็นลู่ผิงที่อยู่บนหลังโยนเม็ดยาให้วิหคยักษ์เม็ดหนึ่ง จากนั้นวิหคยักษ์ก็ส่งเสียงร้องยินดีออกมาคำหนึ่ง