ตอนที่ 122 เม็ดโอสถโลหิตวิญญาณ

ตอนที่ 122 เม็ดโอสถโลหิตวิญญาณ

การบำเพ็ญเพียรไม่รับรู้ถึงกาลเวลาที่ผันผ่าน!

เหนือท้องทะเลอันเงียบสงบของเผ่าอสูร จู่ ๆ ก็มีลำแสงเจิดจ้าสองสายพาดผ่านฟากฟ้า ผู้บำเพ็ญเพียรสองคนกำลังเหาะเคียงบ่าเคียงไหล่เร่งเดินทาง

ในบรรดานั้น ผู้บำเพ็ญเพียรที่อายุน้อยกว่าเอ่ยขึ้นขณะเหาะว่า "พี่ใหญ่หวัง ตอนนี้ท้องทะเลเผ่าอสูรวุ่นวายโกลาหลยิ่งนัก แต่ละสำนักในทะเลเหนือต่างส่งศิษย์ในสังกัดรุกคืบเข้ามาลึกถึงน่านน้ำเผ่าอสูร อิทธิพลของพรรคฟู่ไห่ก็นับวันยิ่งกำเริบเสิบสาน เหตุใดคุณชายอ้ายจึงให้พวกเรากระจายตัวกันไปรวมพล แทนที่จะเคลื่อนไหวพร้อมกันทั้งหมดเล่า?"

พี่ใหญ่หวังหัวเราะพลางกล่าวว่า "คุณชายอ้ายเปี่ยมด้วยสติปัญญาเลิศล้ำ พี่ใหญ่อย่างข้าไหนเลยจะคาดเดาสิ่งที่เขาคิดได้แม้แต่เศษเสี้ยว! ทว่าพี่คิดว่าคราวนี้ที่คุณชายอ้ายเรียกพวกเรามารวมตัว ต้องเป็นการเคลื่อนไหวครั้งสำคัญอย่างยิ่ง และไม่อยากดึงดูดความสนใจจากขุมกำลังอื่น จึงสั่งให้พวกเราแยกย้ายกันมุ่งหน้าไปยังจุดนัดหมาย ส่วนจะเป็นเรื่องใดนั้น เมื่อไปถึงโขดหินเฟยล่าง คุณชายย่อมจะสั่งการเอง ทว่าในตอนนี้ น้องแซ่เฉิง พวกเราอยู่ในน่านน้ำเผ่าอสูร อาจถูกสัตว์อสูรโจมตีได้ตลอดเวลา ระวังตัวไว้หน่อยย่อมดีกว่า จะได้ไม่สะดุดตาผู้อื่นจนเผยร่องรอยของพวกเรา"