ตอนที่ 106 ไม้หล่อเลี้ยงจิต

ตอนที่ 106 ไม้หล่อเลี้ยงจิต

ระหว่างทางกลับสำนักเจินหลิง นักพรตกัวเสวียนซานก็เอ่ยถามขึ้นว่า "เจ้าหนู ตอนที่สำนักเสวียนหลิงเอาแร่โลหะบริสุทธิ์อุกกาบาตออกมาอวด ข้าเห็นพวกเจ้าที่เหลือต่างมีสีหน้าเรียบเฉย เห็นได้ชัดว่ารู้อยู่แล้วว่าในมือเจ้ามีของล้ำค่ายิ่งกว่าแร่โลหะบริสุทธิ์อุกกาบาต แต่พอยามที่เจ้านำเพลิงลาวาใจพิภพออกมา พวกเขากลับทำหน้าตาเหลือเชื่อ นี่มันเพราะเหตุใดกัน?"

ลู่ผิงมองกัวเสวียนซานด้วยความประหลาดใจอยู่บ้าง เดิมทีเขานึกว่าพิรุธข้อนี้คงจะเป็นนักพรตหลิ่วที่เป็นฝ่ายถามออกมา ไม่นึกเลยว่านักพรตกัวที่มีรูปลักษณ์ภายนอกหยาบกระด้างผู้นี้จะมีสายตาเฉียบแหลมดุจคบเพลิงเช่นกัน เหล่านักพรตเหล่านี้ใช้เวลาหลายร้อยปีกว่าจะก้าวมาถึงจุดนี้ได้ ระหว่างนั้นผ่านร้อนผ่านหนาวมาไม่รู้เท่าไร ไม่มีใครเป็นคนรับมือได้ง่ายเลยสักคน

ลู่ผิงรู้ดีว่าเรื่องเหล่านี้ไม่อาจปิดบังได้ สิ่งที่เขาครุ่นคิดวางแผนมีเพียงการทำอย่างไรให้ได้ผลประโยชน์สูงสุดจากการเจรจากับทางสำนักเท่านั้น ลู่ผิงมิได้เอ่ยปาก เพียงแต่หยิบขวดหยกผลึกใบหนึ่งออกมาจากถุงเก็บของอย่างเงียบ ๆ