เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 1 เจ็ดชั้น
เขาผ่อนลมหายใจยาวออกมาคำหนึ่ง ลู่ผิงค่อย ๆ โคจรพลังเก็บกู้ นำพลังวิญญาณแห่งสายเลือดที่เพิ่งทะลวงผ่านกลับคืนเข้าสู่เส้นเลือดอีกครั้ง แล้วโยนเศษหินศิลาวิญญาณที่ใช้การไม่ได้ในมือทิ้งไป ยามสัมผัสถึงเสียงหัวใจที่เต้นอย่างหนักแน่นและทรงพลัง ลู่ผิงคล้ายกับได้ยินเสียงโลหิตที่ไหลเวียนซัดสาดดังซ่า ๆ อยู่ภายในหลอดเลือด
ดวงตาคู่หนึ่งพลันลืมขึ้นท่ามกลางความมืดมิด ดุจดั่งดวงดาวสองดวงบนท้องฟ้าราตรีอันลึกล้ำ ที่ทอประกายเจิดจรัส ลู่ผิงแย้มยิ้มบาง ๆ พลางกวาดตามองทุกสิ่งในห้อง เป็นจริงดังคาด เมื่อทะลวงเข้าสู่ขั้นหลอมโลหิตระดับเจ็ด ดวงตาก็มีวิชาความสามารถในการมองเห็นยามค่ำคืน ทว่าความสามารถนี้ยังดูริบหรี่ยิ่งนัก สายตาของลู่ผิงที่ทอดมองไป ก็เพียงพอมองเห็นทุกสิ่งในห้องน้อยหลังนี้ได้อย่างชัดเจนเท่านั้น