กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 264 เซียนก็กินของเหลือด้วยเหรอ นี่มันบะหมี่ผักกาดดองหรือยาเซียนกันแน่
“แค่ก แค่กๆ”
น้ำซุปก๋วยเตี๋ยวเหลือๆ ที่เย็นชืดแถมมันเยิ้มถูกกรอกลงคอไปเต็มๆ จนทำให้หลี่โก่วต้านที่สลบเหมือดสำลักตื่นขึ้นมาทันที
เขาลืมตาโพลงพลางไอคอกแคกอย่างหนักจนรู้สึกเหมือนปอดแทบจะหลุดออกมา
“ตื่นแล้วเหรอ”
รอยยิ้มที่ดู ‘เป็นมิตร’ ของหลินเป่ยโผล่มาตรงหน้าเขาอีกรอบ
“พะ พวกแกเอาอะไรให้ฉันกินเนี่ย?!”
หลี่โก่วต้านมองหลินเป่ยด้วยความหวาดผวา เขารู้สึกว่าในปากเต็มไปด้วยรสชาติประหลาดที่บอกไม่ถูก ทั้งเปรี้ยว ทั้งเผ็ด ทั้งเค็มตีกันไปหมด
เขาเป็นถึงแม่ทัพเซียนผู้สูงส่งจากแดนบน ตั้งแต่เล็กจนโตเคยกินแต่ผลไม้เซียนกับน้ำอมฤต เคยดื่มแต่น้ำค้างทิพย์ แล้วเคยต้องมาทนรับ ‘ความอัปยศ’ แบบนี้ที่ไหนกัน