กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 125 ป้าหวังขวดเดียว ผู้อาวุโสผมดกดำ
“นักพรตเสวียนหยางจื่อ ทำไมถึงได้ถอนหายใจยาวขนาดนั้นล่ะครับ”
หลินเป่ยถือโค้กเย็นเจี๊ยบไว้หนึ่งแก้ว เดินทอดน่องเอื่อยเฉื่อยเข้ามา
“เฮ้อ สหายตัวน้อยหลิน เจ้ามาแล้วหรือ”
เสวียนหยางจื่อหันหน้ากลับมา ยิ้มแห้งชนิดที่ดูน่าเกลียดกว่าร้องไห้เสียอีก
เขาชี้ไปที่หัวล้านทรงเมดิเตอร์เรเนียนที่เริ่มมองเห็นหนังศีรษะได้ชัดแจ๋ว สีหน้าเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม
“ก็ไม่ใช่เพราะเส้นผมสามพันเส้นที่ชวนปวดหัวพวกนี้น่ะสิ”
“ตั้งแต่โดนพวกเวรจากจงโจวนั่นใช้ ‘ค่ายกลหลงจิตเก้าคดเคี้ยว’ ลอบทำร้ายจนจิตวิญญาณบาดเจ็บคราวนั้น ผมของข้าก็ร่วงกราวเป็นกอบเป็นกำเหมือนรวงข้าวช่วงฤดูใบไม้ร่วงไม่มีผิด”
“กินยาปลูกผมไปสารพัดอย่าง ก็ไม่ได้ผลเลยสักนิด”