กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 59 วัชพืชแดนเซียน ทองคำแดนมนุษย์
กระต่ายตัวนั้นขาวผ่องไปทั้งตัว ไม่มีขนสีอื่นปนแม้แต่เส้นเดียว ตากลมเหมือนทับทิมกลอกไปมา ดูน่ารักสุดขีด
แต่ “โสม” ครึ่งท่อนที่คาบอยู่ในปากมันนี่สิ ทำเอาหัวใจของหลินเป่ยแทบหลั่งเลือด
นั่นมันโสมป่าชั้นยอดอายุถึงห้าร้อยปีที่เขาอุตส่าห์คัดมาเชียวนะ!
เอาไปโลกปัจจุบัน เคาะขายประมูลยังไงก็ได้เป็นร้อยล้านสบายๆ!
แล้วตอนนี้ กลับโดนกระต่ายตัวหนึ่งแทะเล่นเหมือนหัวไชเท้าซะงั้น!
“ไอ้ตัวแสบ! ขโมยของกินแล้วยังลอยหน้าลอยตาอีกนะ!”
หลินเป่ยโมโหจนควันออกหู พุ่งพรวดเข้าไปทันที
เจ้ากระต่ายขาวดูเหมือนจะรู้ว่ามีภัย มันคาบโสมไว้แล้วกระโดดดึ๋งๆ คิดจะมุดหนีเข้าพงหญ้ารก
มันเร็วอย่างเหลือเชื่อ พุ่งผ่านดงหญ้าไปราวกับสายฟ้าสีขาว