เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 39 ไม่นอนด้วยแล้ว
เส้นเลือดที่ขมับของเผยเหย่เต้นตุบๆ เขากดข่มความปั่นป่วนที่ไม่ควรเกิดขึ้นในใจ หันกลับมาหิ้วคอเสื้อเด็กสาวออกจากแผ่นหลัง "ก็ได้ ฉันไม่ดึงปลั๊ก"
ซอมบี้ตัวน้อยนึกว่าเขายอมอ่อนข้อให้แล้ว ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
ทว่าวินาทีต่อมา กลับได้ยินเผยเหย่พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ฉันจะรื้อมันทิ้ง"
เพิ่งมาถึงบ้านคืนแรกยังหนวกหูขนาดนี้ ต่อไปไม่รู้จะสร้างมลพิษทางเสียงอีกแค่ไหน เขาไม่มีความคิดจะทนอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ทุกวันหรอก
ได้ยินดังนั้น ซอมบี้ตัวน้อยก็ร้อนใจขึ้นมาทันที "ห้าม... ห้ามรื้อนะ รถๆ ฉันซื้อเอง"
"คฤหาสน์หลังนี้เป็นของฉัน ฉันมีสิทธิ์จัดการทุกอย่างที่อยู่ในอาณาเขตของฉัน"
ซอมบี้ตัวน้อยพูดไม่เก่ง สมองก็หมุนตามไม่ทัน เจอประโยคเดียวของเผยเหย่ก็เถียงไม่ออกจนจุกอก
ใบหน้าเล็กๆ แดงก่ำด้วยความโกรธ คิดหาคำโต้แย้งอยู่นาน สุดท้ายก็เค้นออกมาได้แค่สองคำ "เสบียงนิสัยไม่ดี"