เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 5 ตะวันต้นกำเนิดคนเถื่อน
“จักรพรรดิโลหิต เหลือไว้สักคนก็พอ!” หลี่ว์มู่ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เขามองดูมนุษย์หัวสุนัขกว่าร้อยคนที่ล้อมเข้ามา แล้วเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉยประโยคหนึ่ง
“ฮี่ ๆ... เข้าใจแล้ว!” จักรพรรดิโลหิตเผยรอยยิ้มอย่างหิวกระหายจนแทบทนไม่ไหว ร่างพลันเลือนหายไปจากจุดเดิม
ชั่วพริบตาถัดมา เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงม กลิ่นคาวโลหิตคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ
เจ้าเมืองมนุษย์หัวสุนัขพบว่าเพียงพริบตาเดียว คนในเผ่า ณ ที่แห่งนี้ก็ถูกสังหารจนสิ้นซาก ความหวาดกลัวพลันผุดขึ้นในใจเขาเป็นครั้งแรก ในภพสวรรค์ไคฮวงถึงกับมีมนุษย์ที่กล้าเข่นฆ่าเผ่าคนเถื่อนอย่างโจ่งแจ้ง ทั้งเมื่อดูจากความเด็ดขาดของอีกฝ่ายแล้ว ก็ไม่มีเจตนาจะเกรงกลัวเผ่าคนเถื่อนแม้แต่น้อย
เวลานี้ ในใจของเจ้าเมืองมนุษย์หัวสุนัขบังเกิดความคิดที่จะหลบหนี ทว่าหนีรอดไปได้จริง ๆ หรือ?