เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 8 ท่านผู้เฒ่าโคมไฟก็ยังตาฝาด
สายลมราตรีพัดพาความเย็นเยียบเบาบาง
สรรพสิ่งบนดาวต้นไม้ยักษ์ต่างเข้าสู่ห้วงนิทรา หลี่ว์มู่เองก็นอนหลับอยู่บนลำต้นของต้นไม้เช่นกัน โดยมีรูปสลักวิญญาณชิ้นนั้นวางอยู่บนแผ่นอก ยามนี้สิ่งเดียวที่อยู่เคียงข้างเขามีเพียงรูปสลักวิญญาณชิ้นนี้เท่านั้น
ทันใดนั้น เงาร่างสีดำอันกำยำร่างหนึ่งพลันลอยละลิ่วเข้ามา ดุจดั่งใบไม้ใบหนึ่งที่ไร้ซึ่งคลื่นพลังกระเพื่อมแม้เพียงเศษเสี้ยว เงาดำร่างนี้ยืนอยู่บนต้นไม้ยักษ์ห่างจากหลี่ว์มู่ไปไม่ไกล ดวงตาคู่หนึ่งอันเย็นเยียบชวนขนลุกในม่านราตรีดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก และดวงตาอันเย็นยะเยือกคู่นี้กำลังจ้องเขม็งไปยังหลี่ว์มู่ที่กำลังหลับใหลอย่างไม่วางตา
“ฟึ่บ”
รูปสลักวิญญาณบนหน้าอกของหลี่ว์มู่ถูกฉวยไป เงาดำยกมือขึ้นรับไว้ กวาดตามองแวบหนึ่ง จากนั้นจึงหัวเราะร่าขึ้นมา เสียงหัวเราะแหบแห้งและแสบแก้วหู