เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 82 เสียงเพรียกขาน
ซ่างกวนหลิวอวิ๋นถูกกระบี่ใหญ่แทงทะลุร่าง ในชั่วพริบตาที่สลายดวงจิตก็ดิ้นรนหลุดพ้นจากกระบี่ใหญ่ ทว่าเขาก็ยังไม่อาจหลบหนีชะตากรรมสลายดวงจิตไปได้ ร่างกายของเขาราวกับว่าวสายป่านขาด ร่วงหล่นลงมา
“ช่างไม่เจียมกะลาหัว”
รอยยิ้มอันไร้ความปรานีของเสวี่ยถูปรากฏขึ้นอีกครา เขาหันศีรษะกลับไปมองจื่อหนั่ว พบว่านางหลับตาลงไปเสียแล้ว จึงส่ายศีรษะด้วยความผิดหวัง นึกเสียดายยิ่งนักที่จื่อหนั่วไม่ได้เห็นอานุภาพอันเกรียงไกรของตน
เมื่อหันกลับมามองผู้บำเพ็ญระดับเซียนที่เหลืออยู่อีกสี่สิบกว่าคน ต่างก็พยายามหลบหลีกกะโหลกโลหิตอย่างสุดชีวิต พร้อมทั้งมองหาโอกาสที่จะตอบโต้ ส่วนกะโหลกโลหิตชั่วขณะหนึ่งก็ไม่อาจโจมตีถูกพวกเขาได้อีก
ทว่าเสวี่ยถูกลับยืนมองอยู่ด้านข้างด้วยความสนใจเป็นพิเศษ เขาชอบสีหน้าของผู้คนที่ไม่อยากยอมแพ้แต่ก็จนปัญญา ซึ่งทำให้เขารู้สึกภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง
“พี่สาวจื่อหนั่ว ข้ามาช่วยท่านแล้ว!”