เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 10 หวนบรรจบ
“พี่ใหญ่ไท่หยาง หากท่านยอมละทิ้งศักดิ์ศรีของตนไปเช่นนี้ ข้าก็ไม่มีสิ่งใดจะกล่าว แต่ข้าหานเฟิงอยากจะไปประลองกับเซียวเซิ่งอวี่ผู้นี้ดูสักตั้ง ที่แท้ก็แค่ยอดยุทธ์อันดับหนึ่งแห่งต้าเซี่ยจอมปลอม ข้าอยากจะดูนักว่าเขามีความสามารถอันใด ถึงได้บังอาจมาท้าทายพี่ใหญ่ของข้าอย่างเปิดเผย!” หานเฟิงรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างยิ่งที่ยอดยุทธ์อันดับหนึ่งแห่งต้าเซี่ยคนปัจจุบันผู้นี้มาท้าทายเหลิ่งเฟิง
หลังจากไท่หยางฟังจบก็ตกอยู่ในห้วงความคิดลึกซึ้ง ขณะที่อีกสามคนกลับรู้สึกละอายใจต่อความองอาจและความมั่นใจของหานเฟิง ตัวเขาที่อยู่เพียงระดับหยวนหลิงกลับคิดจะไปประลองกับเซียวเซิ่งอวี่ผู้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตสุญญตาต้นกำเนิดตั้งแต่หลายปีก่อน
ดั่งคำโบราณว่าภัยพิบัติมักเกิดจากวาจา หานเฟิงเพิ่งจะกล่าวจบ เสียงอันระคายหูเสียงหนึ่งพลันดังขึ้น “ผู้ใดกันช่างโอหังไม่เจียมตนถึงเพียงนี้ คิดว่าตนเองเป็นตัวละครสำคัญอันใดกันเชียว”
หานเฟิงหันศีรษะไปมอง ผู้ฝึกตนคนหนึ่งที่โต๊ะข้าง ๆ อายุยี่สิบเศษ บนโต๊ะวางกระบี่ประจำกายเล่มหนึ่งไว้ในแนวราบ กำลังใช้สายตาเย้ยหยันจ้องมองมายังโต๊ะของพวกเขา