เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 38 กระบี่เดียว “เงาสิ้นสูญ”
ยามนี้เหวินจื่อเจิ้งนึกเสียใจยิ่งนัก ตนไปตอแยตัวตนแบบใดเข้ากันแน่ ไม่เพียงด้านความแข็งแกร่งของร่างกายจะไม่ได้เปรียบแม้แต่น้อย ด้านความเร็วก็ยังพ่ายแพ้อย่างหมดรูป
เพื่อเกียรติยศแห่งร้อยยอดยุทธ์แห่งต้าเซี่ย เพื่อศิลาวิญญาณของอาจารย์ เพื่อชีวิตของตนเอง เขาตัดสินใจเก็บกระบี่ประจำกายของตนขึ้นมา นี่คือความหวังสุดท้าย หวังว่าจะสามารถเอาชนะหานเฟิงด้วยเคล็ดกระบี่ได้
ขณะเหวินจื่อเจิ้งค้อมกายลงไปหยิบกระบี่ประจำกายของตน ผู้คนใต้เวทีต่างกระจ่างแก่ใจ เขาถูกบีบจนถึงทางตันแล้ว ถึงกับยอมละทิ้งศักดิ์ศรี เพราะในตอนแรกเป็นเขาเองที่สละกระบี่คิดจะสู้กับหานเฟิงด้วยมือเปล่า บัดนี้กลับต้องใช้กระบี่อีกครา
หานเฟิงเห็นเหวินจื่อเจิ้งเก็บกระบี่ประจำกายขึ้นมา ก็เดินมาข้างกาย “หมิง” แล้วหยิบมันขึ้นมาเช่นกัน
เหวินจื่อเจิ้งตะโกนก้องเสียงหนึ่งว่า “จิตสถิต” ยามที่เขาชักกระบี่ประจำกาย เสือดาวศิลาตัวหนึ่งก็พุ่งทะยานออกมาจากกระบี่ ดวงตาสีแดงก่ำคู่หนึ่งจ้องเขม็งไปที่หานเฟิงอย่างไร้ความปรานี