กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 436 ซือเฝ่ยกลายเป็นดอกไม้ไปแล้ว
เสียงนั้นเหมือนมีพลังชักจูงบางอย่าง
มันดังก้องอยู่ในหัวนางไม่หยุด
ทุกคำล้วนบอกว่านางไม่ได้เรื่อง นางอ่อนแอเกินไป ทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะนางไร้ความสามารถและขี้ขลาด ไป๋เยียนเยียนหลุบตาลงตามเสียงนั้น ก่อนพึมพำว่า “ใช่ ข้าอ่อนแอเกินไป”
“ถูกแล้ว เจ้าอ่อนแอเกินไปจริง ๆ”
“พวกมันถูกทำลายไปหมดแล้ว เจ้า...จะมีชีวิตอยู่คนเดียวได้ยังไง เจ้าควรไปอยู่เป็นเพื่อนพวกมัน”
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง ไป๋เยียนเยียนก็พูดตามว่า “ใช่ ข้าควรไปอยู่เป็นเพื่อนพวกมัน”
“ถูกแล้ว...”
เสียงนั้นฟังร้อนรนขึ้นเล็กน้อย “เจ้าควรไปอยู่เป็นเพื่อนพวกมันจริง ๆ พวกมันกำลังรอเจ้าอยู่”
“ได้...”