เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 297 ขนาดไป๋อวิ้นยังมีบุตรสาวแล้ว เหตุใดเขาจึงไม่มีเล่า
“อะไรคือขอโทษข้าแล้วก็ถือว่าหายกัน ข้ารับคำขอโทษของเจ้าแล้วหรือ?”
พูดให้ตัวเองดูดีไม่กี่คำก็คิดจะให้เรื่องจบไปง่าย ๆ ฝันไปเถอะ!
ยังจะมาสอนข้าปรุงโอสถอีก? หัดชั่งดูเสียบ้างว่าเถ้ากระดูกตัวเองหนักสักกี่ตำลึง คนอย่างเจ้ามีสิทธิ์มาสอนข้าด้วยหรือ?!
“ยังจะบอกว่าเป็นบุญที่สั่งสมมาสามชาติ? ข้าว่าตอนเจ้าคลอด แม่เจ้าคงเอารกมาเลี้ยงจนโต ถึงได้พูดจาไร้สมองแล้วยังอวดดีขนาดนี้!” ไป๋เยียนเยียนด่ากลับไปทันที
ล้อเล่นหรือไง
นางไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครรังแกเสียหน่อย!
อุจจาระพอกอยู่เต็มหน้า จั่วชางรู้สึกเหมือนตัวเองจะเป็นลมเพราะกลิ่นอยู่แล้ว พอได้ยินคำพูดของไป๋เยียนเยียนก็ยิ่งโกรธจนแทบกระอัก
“นังเด็กบ้า อย่าได้ใจให้มันมากนัก!”
เขายอมลดตัวขอโทษนางแล้วแท้ ๆ! แต่นางกลับไม่ไว้หน้า แถมยังเอาอุจจาระมาป้ายจนเต็มหน้าเขาอีก?!