กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 162 เสิ่นชิงชิงมาร้องไห้กับไป๋อวิ้น ขอให้เขาช่วยตน
“ท่านลุงไป๋...”
เสิ่นชิงชิงเงียบไปพักใหญ่ กว่าจะเอ่ยขึ้นว่า “ข้ารู้ว่าช่วงนี้ข้าทำผิดไป แต่ข้าก็ถูกคนหลอกเหมือนกัน ข้าไม่ได้ตั้งใจ ท่านให้อภัยข้าได้ไหม”
'แต่ว่า ดาบบินของลูกสาวคนเล็กนี่มันไปเรียนมาจากไหนกัน'
'หรือว่าเป็นศิษย์พี่ใหญ่ที่ไว้ใจไม่ค่อยได้ของเสี่ยวเฝ่ยเฝ่ยที่สอนให้นาง'
คิ้วของไป๋อวิ้นขมวดแน่นขึ้นอีก พอเสิ่นชิงชิงเห็นเขาเป็นแบบนี้ ใจก็พลันหวั่นขึ้นมาทันที น้ำตาก็ไหลพรากออกมา “ท่านลุงไป๋ ปีนั้นตอนที่ท่านรับข้ากลับมาจากตระกูลเสิ่น ข้าอายุแค่หกขวบ ข้าอยู่ในตระกูลไป๋มาสิบปี ข้าเป็นคนแบบไหน ท่านก็รู้ดี”