กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 22 ที่แท้เขาก็คือศิษย์พี่ใหญ่ของนาง
“อาจารย์จอมกวน”
“ก็เอาแต่รังแกข้า”
ซือเฝ่ยนั่งอยู่บนกระบี่ไม้ คาบหญ้าไว้เส้นหนึ่ง พลางหาศิษย์น้องหญิงคนเล็กไปด้วย หาสัตว์อสูรน้อยแสนสวยของบ้านตัวเองไปด้วย
หาอยู่ตั้งนาน พระอาทิตย์ใกล้ตกดินเต็มทีแล้วก็ยังไม่เจอ เขากำลังคิดว่าจะไปหาที่อื่นต่อ จู่ ๆ ตรงพื้นดินไม่ไกลก็มีอะไรขยับ เขามองไปอย่างสงสัย ก็เห็นเงาร่างที่คุ้นตา
ตาสองข้างของซือเฝ่ยสว่างวาบขึ้นมาทันที
สัตว์อสูรน้อยของข้า!!
เจ้านายผู้เป็นที่รักของเจ้ามาแล้ว!
“ข้าหมดแรงจะแย่แล้ว”