เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 281 ตี้ทิงยอมรับนาย
บาดแผลของเหล่ยเลี่ยและหมานกู่กำลังฟื้นตัวอย่างช้า ๆ ทว่าความเร็วยังช้าเกินไป
อวิ๋นหลีมองดูพวกเขาทุกวัน ในใจประหนึ่งมีหินก้อนใหญ่กดทับไว้ เหล่ยเลี่ยตกลงมาจากระดับเซียนทองระยะกลางสู่ระดับแกนทอง หมานกู่ตกลงมาจากระดับเซียนทองระยะกลางสู่ระดับสร้างฐาน แม้ทั้งสองคนจะมิได้เอ่ยปากตัดพ้อ เหล่ยเลี่ยยังคงฉีกยิ้มพลางกล่าวอยู่บ่อยครั้งว่า “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” หมานกู่เองก็กล่าวอย่างซื่อ ๆ ว่า “ข้าจะตามให้ทันในเร็ววันแน่” ทว่าอวิ๋นหลีรู้ดีว่าในใจของพวกเขาย่อมเจ็บปวดทรมานยิ่งกว่าผู้ใด บำเพ็ญเพียรมานานนับสิบกว่าปี แต่กลับต้องหวนคืนสู่จุดเริ่มต้นในชั่วพริบตา ความแตกต่างที่ร่วงหล่นลงมาเช่นนี้ มิใช่ว่าผู้ใดก็ทนรับไหว
ค่ำคืนนี้ อวิ๋นหลีนั่งอยู่หน้าประตูศาลเทพภูเขา ทอดสายตามองดวงดาราบนท้องฟ้ายามราตรี ตี้เหิงเดินออกมาจากข้างในแล้วนั่งลงข้างกายนาง