เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 211 ไป๋เจ๋อยอมรับนาย
ยามที่ลำแสงสลายตัวไป เซียวเฉินพบว่าตนเองกำลังยืนอยู่ ณ สถานที่อันแปลกตาอย่างสิ้นเชิง
มิใช่แท่นศิลา มิใช่ยอดเขา หากแต่เป็นห้วงมิติแห่งสุญตาผืนหนึ่ง ไร้ฟ้า ไร้ดิน ไร้บนล่างซ้ายขวา มีเพียงความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด ท่ามกลางความมืดมิดนั้น มีดวงดาวนับไม่ถ้วนลอยล่องอยู่ ดวงดาวเหล่านั้นบ้างก็สว่างไสว บ้างก็หม่นมัว บ้างกำลังกะพริบแสง บ้างก็กำลังหมุนวน
ดวงดาวทุก ๆ ดวง ล้วนเป็นตัวแทนของกลไกสวรรค์หนึ่งอย่าง
เซียวเฉินยืนอยู่ตรงนั้น ทอดสายตามองดวงดาวเหล่านั้น ในใจบังเกิดความสั่นสะท้านสะเทือนอารมณ์จนยากจะพรรณนา
นี่คือแก่นแท้ของมรรคาสวรรค์อย่างนั้นหรือ กลไกสวรรค์ทั้งหมดล้วนอยู่ที่นี่หรือ อดีต ปัจจุบัน อนาคต สรรพสิ่งทั้งมวลล้วนสถิตอยู่ท่ามกลางห้วงดาราจักรผืนนี้หรือ
“เซียวเฉิน”
เสียงหนึ่งแว่วดังมาจากความมืดมิด เสียงนั้นแหบชราและก้องกังวานไกล ประหนึ่งส่งผ่านมาแต่ที่อันไกลแสนไกล ทว่าก็คล้ายดังก้องขึ้นจากก้นบึ้งในใจของเขาเอง
เซียวเฉินหันกายกลับไป เห็นชายชราผู้หนึ่งยืนอยู่เบื้องหลังตน