เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 209 ร่องรอยไป๋เจ๋อ
ยามที่แสงสว่างของค่ายกลเคลื่อนย้ายสลายไป อวิ๋นหลีก็พบว่าตนเองกำลังยืนอยู่บนหาดทรายแห่งหนึ่ง
ชายฝั่งทะเลตะวันออก
ท้องฟ้าเป็นสีเทาสลัว ไร้ดวงตะวัน ไร้เมฆหมอก มีเพียงแสงสว่างอันยากจะอธิบายชนิดหนึ่งที่ส่องสว่างไปทั่วทั้งพิภพ น้ำทะเลเป็นสีน้ำเงินเข้มกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต เกลียวคลื่นซัดสาดเข้ากระทบหาดทรายส่งเสียงซ่า ๆ ที่แสนไกลออกไป ป่าผืนหนึ่งที่ถูกหมอกหนาทึบปกคลุมปรากฏให้เห็นราง ๆ
ป่าไอหมอก
ซูอวี้มองดูม่านหมอกหนาทึบผืนนั้น ใบหน้าซีดขาวลงเล็กน้อย “หมอกหนายิ่งนัก มองสิ่งใดไม่ชัดเจนเลย”
เหล่ยเลี่ยกำหมัดแน่น ลายอสนีสีม่วงแหวกว่ายไปมาอยู่บนแขน “อวิ๋นหลี พวกเราจะเข้าไปอย่างไร”
อวิ๋นหลีมิได้ตอบคำ เพียงทอดสายตามองม่านหมอกหนาทึบผืนนั้นด้วยแววตาสงบนิ่ง นางสัมผัสได้ว่าภายในหมอกหนานั้นมีความผันผวนของค่ายกลอยู่มากมาย บางจุดอ่อนกำลัง บางจุดทรงพลัง บางจุดเก่าแก่โบราณ หากไม่ระวังย่อมถูกกักขังได้โดยง่าย
“เซียวเฉิน” นางเอ่ยปาก “เจ้าทลายค่ายกลได้หรือไม่”
เซียวเฉินก้าวขึ้นมาด้านหน้า มองม่านหมอกหนาทึบผืนนั้นแล้วหลับตาลง นิ้วมือของเขาวาดสิ่งใดบางอย่างอยู่กลางสุญตา คล้ายกำลังทำการทำนาย ชั่วครู่ต่อมา เขาลืมตาขึ้น ประกายแสงวาบผ่านแววตา