เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 182 มู่หรงเยี่ยนฟ้องร้อง นางแย่งชิงมรดกข้า
ยามที่มองเห็นประตูภูเขาของสำนักจื่อหยางอยู่เบื้องหน้า อวิ๋นหลีก็หยุดฝีเท้าลง
มิใช่ว่านางอยากจะหยุด หากแต่มีคนมาขวางทางอยู่เบื้องหน้า เงาร่างสิบกว่าสายเดินออกมาจากป่าเขาทั้งสองฟากฝั่ง ปิดกั้นบันไดศิลาที่มุ่งหน้าสู่ประตูภูเขาเอาไว้ ผู้เป็นหัวหน้าคือชายชราผมขาวผู้หนึ่ง สวมใส่เสื้อคลุมยาวสีเทาของผู้อาวุโสตระกูลมู่หรง ที่เอวแขวนป้ายหยกสีทองไว้แผ่นหนึ่ง ด้านบนสลักอักษร “มู่” เอาไว้ ตบะของเขาคือระดับผสานกายาระยะปลาย ด้านหลังมีผู้คนติดตามมาสิบกว่าคน มีทั้งศิษย์ของตระกูลมู่หรง และยังมีผู้บำเพ็ญที่หน้าตาแปลกหน้าอยู่อีกหลายคน ตบะมีตั้งแต่ระดับเทพจำแลงไปจนถึงระดับหลอมสุญตา
มู่หรงเยี่ยนยืนอยู่ข้างกายชายชราผมขาว ต้าเผิงปีกทองติดตามอยู่ด้านหลังนาง ขนของมันงอกออกมาจนครบแล้ว ขนสีทองเปล่งประกายระยิบระยับใต้แสงตะวัน ตบะของนางฟื้นฟูกลับมาถึงระดับผสานกายาระยะกลางแล้ว สีหน้าก็ไม่ซีดเผือดเหมือนอย่างตอนที่อยู่ในแดนมายาสุญตาอีกต่อไป มุมปากของนางแขวนรอยยิ้มเย็นชาไว้สายหนึ่ง แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความลำพองใจ
“ผู้อาวุโสโจว มิได้พบกันเสียนาน” ชายชราผมขาวเอ่ยปาก น้ำเสียงแหบแห้งทว่าเปี่ยมด้วยพลังภายใน “เฒ่าชราผู้นี้มู่หรงป๋อ ผู้อาวุโสฝ่ายกิจการภายนอกของตระกูลมู่หรง วันนี้มาเพื่อทวงคืนความยุติธรรม”