เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 179 มู่หรงเยี่ยนสะกดรอยตามในเงามืด
ปลายสุดของป่าไอหมอก คือทิวเขาที่ทอดตัวยาวต่อเนื่อง
ทิวเขาสูงตระหง่านเสียดฟ้า ตั้งแต่บั้นเอวเขาขึ้นไปถูกหิมะทับถมปกคลุมตลอดทั้งปี ทว่าเชิงเขากลับเป็นป่าดึกดำบรรพ์อันเขียวชอุ่ม ระหว่างขุนเขามีบันไดศิลาอันกว้างขวางสายหนึ่ง คดเคี้ยวทอดยาวขึ้นไป นำทางไปสู่โถงตำหนักหลังมหึมาบนยอดเขา โถงตำหนักหลังนั้นก่อสร้างขึ้นจากหยกขาวทั้งหลัง สะท้อนแสงเจ็ดสีระยิบระยับใต้แสงตะวัน ราวกับตำหนักเซียนหลังหนึ่ง
พวกอวิ๋นหลีทั้งสามยืนอยู่หน้าบันไดศิลา แหงนหน้ามองโถงตำหนักหลังนั้น ฉือเหยียนยืนอยู่บนไหล่ของอวิ๋นหลี ดวงตาสีทองจ้องมองโถงตำหนักหลังนั้น แววตาฉายประกายรำลึกความหลังวูบหนึ่ง
“โถงห้าธาตุ สถานที่ที่เทพหลักฟ้าบุพกาลตระหนักมรรคในอดีต” น้ำเสียงของมันแผ่วเบายิ่งนัก คล้ายกลัวจะรบกวนสิ่งใดเข้า “ด้านในน่าจะยังมีมรดกหลงเหลืออยู่”