กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 162 สีหน้ามู่หรงเยี่ยนเขียวคล้ำ
ต้าเผิงปีกทองวิ่งหนีไปแล้ว
มิใช่บิน หากแต่เป็นการวิ่ง ราวกับนกกระจอกเทศตื่นตระหนกตัวหนึ่ง มันกะโผลกกะเผลกซวนเซ วิ่งหนีอย่างทุลักทุเลถึงขีดสุด ปีกอันโล้นเตียนของมันห้อยตกลงข้างลำตัวอย่างสิ้นเรี่ยวแรง วิ่งหนึ่งก้าวก็แกว่งไกวหนึ่งครา ดูน่าขันสิ้นดี มู่หรงเยี่ยนหมอบอยู่บนหลังของมัน ถูกกระแทกกระทั้นจนวิงเวียนตาลาย เส้นผมยุ่งเหยิง ชายกระโปรงลากไปกับพื้นเปรอะเปื้อนดินโคลน ใบหน้าเต็มไปด้วยเถ้าเขม่าปนเปื้อนคราบโลหิต