เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 159 อวิ๋นหลีปะทะจินปู้ฝาน
คนทั้งสามกับนกหนึ่งตัวเดินอยู่บนเส้นทาง “อวิ๋นหลี นกเผิงตัวใหญ่เมื่อครู่อยู่ในระดับใดหรือ” เหล่ยเลี่ยเอ่ยถาม
อวิ๋นหลีครุ่นคิดชั่วครู่แล้วเอ่ยว่า “ระดับผสานกายาระยะสูงสุด”
เหล่ยเลี่ยสูดลมหายใจหนาวเหน็บเข้าลึก “ระดับผสานกายาระยะสูงสุดเชียวหรือ เช่นนั้นหงส์แดงอยู่ในระดับใดเล่า”
ฉือเหยียนแค่นเสียงฮึ “ข้าอยู่ในระดับใดย่อมไม่สำคัญ ที่สำคัญคือนกพันธุ์ทางตัวนั้นพอเห็นข้า แม้แต่ความกล้าที่จะสู้ก็ยังไม่มี การข่มด้วยสายเลือด เข้าใจหรือไม่ ต่อให้ข้าเหลือลมหายใจเพียงเฮือกเดียว มันก็ไม่กล้ากำเริบเสิบสานต่อหน้าข้า”
เหล่ยเลี่ยพยักหน้าคล้ายเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ ซูอวี้ได้สติกลับมาในที่สุด นางมองดูฉือเหยียนด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเลื่อมใส
“ผู้อาวุโสฉือเหยียน ท่านเก่งกาจยิ่งนัก เมื่อครู่นี้ทำเอามู่หรงเยี่ยนตกใจจนหน้าซีดเผือดไปหมดแล้ว”
ฉือเหยียนถูกเรียกด้วยคำว่า “ผู้อาวุโส” จนรู้สึกสำราญใจยิ่ง ขนทั่วร่างสว่างขึ้นมาหลายส่วน “ย่อมเป็นเช่นนั้น ข้ามีชีวิตมาเนิ่นนานเท่าใด นางมีชีวิตมาเพียงใดกัน ยัยหนูน้อยคนหนึ่ง บังอาจมาตะโกนกู่ร้องต่อหน้าข้า ไม่เจียมกะลาหัว”